LogoWorldDreamsPeaceBridgeklein

Dromen klinkt soms als het tegenovergestelde van actie, maar voor droomactivist Jean Campbell is dromen het begin van doen. Zij en haar collega’s van The World Dreams Peace Bridge dromen letterlijk voor een betere wereld. En ze zijn ook niet bang voor een beetje actie. Het begon na de aanslagen op 11 september 2001. Op internet plaatsten mensen geschokt hun dromen over de ramp. Waarbij meestal de vraag kwam: kan ik iets doen? Jean is er van overtuigd dat we inderdaad iets kunnen doen, en dat we op een bepaald niveau allemaal verbonden zijn. Dus plaatste ze een oproep om een beetje vrede de wereld in te dromen. Die kreeg gevolg: inmiddels heeft de Dreams Peace Bridge actieve leden in meer dan 20 landen. Het klinkt misschien wat gemakzuchtig, een betere wereld dromen. Wereldvrede waar je niet eens je bed voor uit hoeft. Maar de leden van de World Dreams Peace Bridge nemen hun dromen heel serieus. Zij voelen een response-ability tegenover hun dromen: het vermogen (en de plicht) om te reageren. Als blijkt dat meerdere mensen over een onderwerp dromen, onderneemt de groep actie.

Actie achter Iraakse linies

Dat is niet altijd makkelijk. Na de invasie in Irak bijvoorbeeld droomden leden over de Iraakse kinderen, die met het trauma van oorlog moeten omgaan. Maar wat konden een paar dromers doen voor oorlogsslachtoffers, zeker aangezien alle routes naar Irak waren afgesloten? Zelfs de Verenigde Naties hadden zich uit Bagdad teruggetrokken nadat hun hoofdkantoor daar was gebombardeerd. Toch staken ze de koppen bij elkaar. ‘We zijn geen grote groep’ zei een van de leden, ‘maar we kunnen iets kleins en persoonlijks doen. Bijvoorbeeld tekenspullen en knuffels naar de getraumatiseerde kinderen brengen’. Negen maanden lang zochten ze op internet naar een manier om hun plan uit te voeren. Toen ontdekten ze activiste Kathy Kelly, drie keer genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. Kathy bracht al langer medicijnen naar Irak dwars door de militaire blokkades heen. Na de invasie in 2003 mocht ze met haar team in Bagdad blijven. Via een netwerk van haar vrienden, zoals en oorlogsjournalist en een hoteleigenaar in Amman, kon de Peace Bridge goederen en geld sturen naar Irak. Via hetzelfde netwerk kwamen ze in contact met Dr. Ali Rashed en zijn collega’s in Baghdad, die artsen leren te werken met kinderen met posttraumatisch stress syndroom.

Aid for Traumatized Children Project

Het idee bleek inspirerend. Mensen zamelden geld in. Op een festival in Virginia ging men met de pet rond. Een groep schoolkinderen in Californië verkocht spelletjes. De leverancier van speelgoed in Amman verdubbelde het Peace Bridge budget uit zijn eigen zak. Uiteindelijk heeft het Aid for Traumatized Children Project ongeveer 100.000 dollar bijeen gebracht. Hiermee steunden ze onder meer de Seasons Art School in Baghdad, het werk van Dr Ali Rashed en zijn collega’s, en ze betaalden zelfs alle kosten van een beenmergtransplantatie voor een van de kinderen. De World Dreams Peace Bridge laat zien hoe een droom de werkelijkheid kan veranderen, als je niet bang bent om er naar te luisteren, en het lef hebt om in actie te komen. Maar Jean Campbell is al blij met pure intentie. Want, zegt ze: ‘There can never be too many people dreaming of peace’. Meer weten? Kijk op www.worlddreamspeacebridge.org

 

Elke twee maanden schrijf ik over dromen in het spirituele maandblad ParaVisie. Deze column verscheen in maart. De ParaVisie met mijn volgende column ligt half april in de winkels.